آه برادر کجایی !

بهروز فرضیایی

امروز دقیقا چهار ساله که از ما خداحافظی کردی و رفتی  , در اوج درد  ولی با سکوت , پر از غم اما  با لبخند , پر از  حسرت  اما با امید , ای کاش  از  لحظه لحظه های  روز های آخر رفتنت  عکس می گرفتم , همان لحظه ای که به  چهره تک تک ما خیره می شدی , گویا  می دانستی  که دیگر دیداری در پیش نیست   ,همان  لحظه ای که دستت را گرفتم  تا از بستر بلند شوی    و عرق سرد دستت  خبر از یک  اتفاق  دلخراش می داد ,  زمانه چقدر بی وفایی ..  فکرش  رو هم نمی کردم که این قدر زود بگذره ..

راستی  مامان  خیلی دلش  برات  تنگ شده   , هر روز با قاب عکست  حرف می زنه و  با یک  پارچه  اونو  برق میندازه   که مبادا گرد و غبار فراموشی  به رویش  بشیند  گاهی اوقات هم   برات لالایی کودکانه می خونه ..

چه رویاها و آرزوهایی  که در سر نداشتی  و چه زحماتی که برای گل مریمت کشیدی اما   امروز با رفتن تو  هیچ  آرزو  و رویایی نمونده  و حتی گل مریمی که یادت کنه !  از  وقتی  رفتی  شادی و خنده  جاشو با غم و اندوه عوض کرده   کاش بودی  تا  دوباره زندگی مون  گرم  بشه  …

همیشه دوست داشتم در  آغوشت بگیرم و  صورت  مهربونت  را ببوسم و بگم چقدر دوست دارم   اما از  جذبه شیرینت  خجالت می کشیدم  افسوس  که هرگز این فرصت پیش نیامد و قبل  از من خاک تو را برای همیشه  در آغوش کشید  بهروز جان .. برادرم کجایی..